تعیین مقصد

سلام

چندروز فکر کردیم. توی ولایت جایی برای آموزش زبان دانمارکی وجود نداشت. و امکان سفر هرروزه به شهر بزرگ نزدیکمون را هم نداشتم. و در نهایت به این نتیجه رسیدیم که این گزینه چندان مناسب ما نیست. بعد چند روز دیگه هم فکر کردیم و دیدیم اصلا حال و حوصله و وقت این که بخوایم یک زبان کاملا جدید را از صفر شروع کنیم نداریم. بعد دیدم این مسئله درمورد آموزش سایر زبانهای جدید هم صادقه. پس جاهایی مثل فرانسه و آلمان و ایتالیا و... در همین قدم اول از برنامه حذف میشدند و ما باید فقط روی کشورهای انگلیسی زبان تمرکز میکردیم.

اما کدوم کشور؟ کانادا؟ نه واقعا قدرت تحمل اون حجم از سرما را نداشتم. آمریکا؟ نه باتوجه به مسائل سیاسی بین دو کشور بعید میدونم به این سادگی بشه به اونجا مهاجرت کرد. انگلستان؟ نه کی حالشو داره هر روز بارش باران را از پنجره نگاه کنه و منتظر آفتاب باشه؟ خب ظاهرا جای دیگه ای هم که نمونده. پس شاید واقعا قسمت نیست که ما مهاجرت کنیم. پس بی خیال!

فکر مهاجرت را کلا از سرم بیرون کردم و به کارم چسبیدم. از این درمونگاه به اون درمونگاه. از دیدن این مریض به دیدن مریض بعدی. تا یک روز در تابستان سال ۱۳۹۳ که درحال چرخیدن توی فیسبوک بودم و تصادفا به گروهی رسیدم که با خوندن اسمش هنگ کردم: گروه پزشکان ایرانی در دیار استرالیا. آب دهنمو قورت دادم. من چطور کشور انگلیسی زبان به این بزرگی را فراموش کرده بودم؟ چرا این همه مدت نه کارتون مهاجران و خانواده "پاپل" را به یاد آوردم و نه خانواده دکتر "ارنست" و گیر کردنشون توی یک جزیره نزدیک استرالیا؟ همون سریالی که بعد از چندین بار دیدن فهمیدم "فرانتس" پسر دکتر "ارنست" درواقع برای این نمیخواست با خانواده اش همراه بشه که قصد داشت وارد یک گروه موسیقی بشه و نه اون طور که برای ما دوبله کرده بودند بره دانشگاه! چطور وقتی اسم "ارنست هاپل" را توی گزارش های فوتبال می‌شنیدم یاد این دو کارتون می افتادم اما یاد زبان انگلیسی مردم این کشور نمی افتادم؟

اصلا کارتون هیچی! وقتی توی لیستی که توی ذهنم ساختم و میخوام پیش از مرگ اونهارو ببینم (لیستی که فقط دوتاشونو دیدم یعنی تخت جمشید و مسجد ایاصوفیه) ساختمان اپرا هاوس سیدنی هم هست چطور یاد استرالیا نیفتادم؟ آنی را صدا زدم و ماجرا را بهش گفتم. او هم استقبال کرد. توی گروه عضو شدم. چندروز فقط خواننده نوشته های ثبت شده بودم و بعد که کمی راه و چاه دستم اومد خودم را معرفی کردم و برای شروع مسیر کمک خواستم. چندین نفر از اعضای گروه به کمکم اومدند. به سوالاتم جواب دادند و منو راهنمایی کردند. به تدریج ما پزشکانی که در اولین قدمهای این مسیر بودیم در شبکه های اجتماعی گروه هایی تشکیل دادیم و با هم صحبت میکردیم. یادمه دو سه خانم دکتر توی اون گروه بودند که میگفتند به محض اتمام درسشون راهی استرالیا شدن تا در محیط قرار بگیرند و حتی شماره نظام پزشکی ایران را هم نگرفته بودند چون اون موقع باید حتما طرح میگذروندند. (چیزی که خودشون میگفتند). من هم که وقت رفتن به کلاس زبان را نداشتم چند DVD آموزش زبان را به صورت اینترنتی خریدم و مشغول شدم. چند هفته از خوندن زبان با اون DVD ها میگذشت که درموردشون با یکی از اعضای گروه صحبت می‌کردم و ایشون گفت: مگه تو MCQ (آزمون علمی ورود به کار در استرالیا) را گذروندی؟ گفتم: نه چطور؟ گفت: مدرک زبان فقط دو سال اعتبار داره اما امتحان MCQ اعتبارش مادام العمره مگه نمیدونستی؟ و من متعجب از این که چرا قبلا اینو نشنیده بودم تشکر کردم و سرچ کردم و فهمیدم که واقعا همین طوره! و درواقع من چند هفته از وقتمو هدر داده بودم.

به آنی ماجرا را گفتم و گفتم: MCQ که توی ایران برگزار نمیشه. باید خودمو آماده کنم  و بعد توی یکی از کشورهای همسایه امتحان بدم. که آنی گفت: اصلا حرفشو هم نزن! یا ما هم می آییم یا تو هم نمیری! گفتم: الان تازه اوایل پاییزه تو و بچه‌ها هم نمیتونین بیایین. گفت: پس از حالا خودتو آماده کن برای تابستون آینده!

آغاز ماجرا

سلام 

ماجرا از سال ۱۳۸۳ شروع شد. زمانی که تصمیم گرفتیم از شهر اسمشو نبر انتقالی بگیریم و به ولایت برگردیم. برام جالب بود که رئیس و معاون شبکه بهداشت اسمشو نبر اصرار به پیگیری انتقالی از طرف من داشتند. البته بعدا متوجه شدم که علت این اصرار این بوده که امتیاز من بیشتر از اونهاست و تا زمانی که من انتقالی نگیرم اونها قادر به گرفتن انتقالی نیستند!  آنی اصرار داشت به جای گرفتن انتقالی برای ولایت برای یک شهر بزرگ انتقالی بگیریم.  اما در اون زمان هدف من فقط خدمت به مردم ولایت بود و برای همین پیشنهاد را رد کردم. البته نباید فراموش کرد یک علت مهم دیگه هم این بود که در صورت گرفتن انتقالی برای یک شهر بزرگ در یک استان دیگر باید برای اون استان انتقالی می‌گرفتم و ممکن بود به هر نقطه‌ای از اون استان فرستاده بشیم. در نهایت انتقالی را برای ولایت گرفتم و از شهر اسمشو نبر به ولایت برگشتیم.

 با بروز برخی ناملایمات کم کم داشتم از کاری که کرده بودم پشیمون میشدم. ولی هنوز خدمت به مردم ولایت منو راضی می‌کرد.  وضعیت اقتصادی کم کم سخت تر میشد. اما من هنوز به بهبود تدریجی اوضاع امید داشتم. تا این که سال ۱۳۸۸ از راه رسید. با اتفاقات اون سال بود که هرگونه امید برای بهبود تدریجی اوضاع را از دست دادم و منی که هدفم فقط و فقط خدمت به مردم ولایت بود به تدریج به فکر مهاجرت افتادم. اما برای فردی مثل من با شخصیت به شدت محتاط، گرفتن چنین تصمیم بزرگی اصلاً کار ساده‌ای نبود فکر کردن در این مورد نه چند روز و نه چند هفته و نه حتی چند ماه که تا چند سال طول کشید. تا این که بالاخره به این نتیجه رسیدم که بهترین کار مهاجرته اما باز هم جرات شروع این مسیر را نداشتم. 

سال ۱۳۹۱ بود که یکی از دختران همکلاسی من در دوران دانشگاه در فیسبوک برام پیغام گذاشت و گفت به کانادا مهاجرت کرده اما حالا نیاز به یک نامه از دانشگاه ولایت داره که فراموش کرده اونو هم همراه خودش ببره. چند روز طول کشید تا اون نامه را براش بگیرم و پست کنم و بعد یکدفعه به ذهنم رسید درباره شرایط مهاجرت ازش سوال کنم. اما به محض این که این سوال را تایپ کردم و براش فرستادم  ایشون شروع کردند به ردیف کردن ایرادهای مهاجرت. و من متعجب مونده بودم که اگه مهاجرت این قدر بده ایشون اونجا چکار میکنن؟! درنهایت قرار شد روز بعد در ساعت مشخصی ایشون تماس بگیرند و همراه با همسرشون با من و آنی در این مورد صحبت کنیم. اما تصادفا اون روز یکی از شیفتها خالی موند و ناچار شدم برم سر شیفت. ایشون هم با آنی تماس گرفته بودند و تا تونسته بودند از بدیهای مهاجرت گفته بودند. یکی از جملاتی که ایشون به آنی گفته بودند و هیچ وقت یادمون نمیره این بود: "اگه تحملشو دارید که دخترتون بهتون زنگ بزنه و بگه سر راه که برمیگردین خونه برای من قرص ضد بارداری بگیرین مهاجرت کنین!" خلاصه این که گرچه به طور کامل از مهاجرت منصرف نشدیم اما کمی سرد شدیم. جالب این که چند ماه بعد وقتی همسر این خانم دکتر توی کانادا کار پیدا نکردند و تصمیم گرفتند به ایران برگردند. ایشون و پسرشون حاضر به برگشتن نشدند و توی کانادا موندند و همسرشون تنها به ایران برگشت!

مدتی گذشت. من همچنان هرسال توی امتحان تخصص شرکت میکردم و قبول نمی‌شدم. هربار که آنی میخواست وسیله ای برای خونه بخرم هم می‌گفتم خدا میدونه سال دیگه ناچار بشیم به کدوم شهر بریم تا من دوره تخصص را شروع کنم! و البته هرسال هم ناامید میشدم.

مدتی گذشت. وضعیت اقتصادی باز هم رو به بدتر شدن گذاشته بود و ما باز هم به فکر مهاجرت افتادیم. این بار برای مشورت با یکی از همکلاسی های دانشگاهی که ساکن انگلستان بودند تماس گرفتم و اتفاقا ایشون خیلی هم استقبال کردند و قول دادند تا مدتی بعد به من جواب بدن. 

چند هفته بعد پیام دادند و گفتند: بهترین موقعیتی که برات پیدا کردم اینه: دانمارک به پزشکان ویزای سه ساله میده. البته توی اون سه سال باید از جیب بخورید و در این مدت توی آزمون زبان دانمارکی و آزمون علمی اونجا قبول بشین وگرنه با اتمام سه سال از دانمارک اخراج میشین. (نمیدونم هنوز هم چنین چیزی وجود داره یا نه؟) رفتم پیش آنی و مشورت را شروع کردیم .....

پ.ن.۱. فکرشو بکنید! موضوعاتی که تا به حال فقط آنی و یکی دو نفر از دوستان ازش باخبر بودند را دارم برای همه مینویسم!

پ.ن.۲. کتابی که توی دو پست پیش معرفی کرده بودم امروز به دستم رسید. (با گوشی نمیتونم لینک بگذارم)

بعدنوشت: به پیشنهاد یکی از دوستان یک صفحه ثابت برای حدس های شما در مورد پایان این ماجرا گذاشته شد. توی منو کنار وبلاگ میتونین پیداش کنین.

نیمه پنهان

سلام

درطول سال‌های اخیر گه گاه مطالبی توی این وبلاگ نوشتم که درباره شون از من سوال کردین اما نتونستم جواب درستی بهتون بدم.

درواقع امکان جواب دادن نبود به دلایلی که در پستهای آینده خواهید فهمید. 

از این به بعد قراره ماجراهای این سالها را به تفصیل بنویسم. درطول این سالها اشتباهات بزرگ و کوچک زیادی مرتکب شدم که اگه اونها را انجام نمی‌دادم الان به هدف دیگه ای رسیده بودم. سعی می‌کنم همه چیز را بدون پرده پوشی بنویسم شاید باعث بشه فرد دیگری این اشتباهات را تکرار نکنه.

فقط چون احتمالا سرم شلوغ میشه ممکنه جواب کامنتها را با تاخیر بدم. پیشاپیش شرمنده.

پست تبلیغاتی

سلام

اول یک عذرخواهی برای غیبت این روزها.

من قرار بود چند روز پیش پست بگذارم که به دلایلی به تعویق افتاد. وقتی پست بعدی را بگذارم متوجه منظورم میشین. (اگه فکر کردین خیلی مرموز شدم صبر کنید تا پست بعدی را بنویسم )

اما گفتم تا نگرانم نشدین اینو براتون بنویسم:

با گوشی نمیتونم لینک بگذارم پس مجبورم کپی کنم.

این لینک خرید کتاب یکی از دوستان محترم مجازیه که به دلایل کاملا مشخص نمیتونم اسم مجازیشونو بنویسم. ایشون هروقت که صلاح دونستن خودشون هم کتابشونو معرفی میکن.

لینک خرید کتاب از انتشارات ققنوس:

https://qoqnoosp.com/product/detail/415385/%D8%A7%D8%B2-%D8%AE%DB%8C%D8%A7%D8%A8%D8%A7%D9%86-%D9%88%DB%8C%D9%84%D8%A7-%D8%AA%D8%A7-%D8%AC%D8%B2%DB%8C%D8%B1%D9%87-%D8%A8%D9%88%D8%B1%D8%A7%E2%80%8C%D8%A8%D9%88%D8%B1%D8%A7(%D8%A7%DA%AF%D8%B1)

و این هم لینک خرید کتاب از دیجی بوک:

https://digibookshahr.com/product/%D8%AE%D8%B1%DB%8C%D8%AF-%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%D8%A7%D8%B2-%D8%AE%DB%8C%D8%A7%D8%A8%D8%A7%D9%86-%D9%88%DB%8C%D9%84%D8%A7-%D8%AA%D8%A7-%D8%AC%D8%B2%DB%8C%D8%B1%D9%87-%D8%A8%D9%88%D8%B1%D8%A7%D8%A8/

من هم تازه کتابو از دیجی بوک خریدم و هنوز نخوندمش که بخوام درباره اش نظری بدم.

فعلا

پی نوشت: طلا خانم مطمئن باشید موضوع اصلا خانوادگی نیست! (منظورم کامنت خصوصیه که چندروز پیش برام اومد. درحالی که اصلا مال من نبود!)

آره مژگان جونم منم مثل تو فکر میکنم. فکر کنم پرسسکی وراچ طلاق گرفته. چه مشکلیه که به خاطرش دو سال ننویسی. فقط امیدوارم اموالشو نصف نکرده باشن بیچاره چقدر دلم براش سوخت یه کمی گریه هم کردم. بلاخره هموطنه

ویولن

سلام

آخر وقت بود که با ماشین اداره از روستا برمیگشتیم ولایت. جناب راننده توی راه ضبط ماشین را روشن کرده بود و از اون فقط صدای تکنوازی ویولن استاد یاحقی پخش میشد. من همیشه صدای ویولن را دوست داشتم. بخصوص وقتی صدای زیر (در مقابل صدای بم) ویولن بلند میشه قلبم واقعا میلرزه. برای همین با کمال میل در تمام طول مسیر داشتم به موسیقی گوش میدادم. وقتی به ولایت رسیدیم جناب راننده گفت: ازوقتی پسرم داره ویولن میزنه ما توی خونه و ماشین فقط داریم ویولن گوش میدیم. یکی از همکاران که سوار ماشین بود گفت: حالا پسرت میتونه این طور بزنه؟ جناب راننده گفت: از این بهتر میزنه! همکارمون گفت: واقعا؟ میشه یه فیلم از زدنش بهمون نشون بدی؟ جناب راننده گفت: الان که تازه یک ساله ویولن را شروع کرده. اما از صبح تا شب داره تمرین میکنه. فکر کنم با این پشتکار تا پونزده سال دیگه بتونه بهتر از این بزنه!

خنده ام گرفت. یاد بابا افتادم و ویولنی که وقتی بچه بودم هرروز باهاش مشغول تمرین بود. به گفته خودش این ویولن ساخت ایتالیا را با مبلغ بالایی خریده بود اما بلافاصله رژیم عوض شده بود و همه کلاسهای موسیقی تعطیل شده بودند. او هم تصمیم گرفته بود ویولن را به صورت خودآموز یاد بگیره! هر روز بعد از اومدن از سر کار و خوردن ناهار ویولن را برمیداشت و مشغول میشد. ظاهرا خودش میفهمید چه آهنگی را میزنه. اما ما نمیفهمیدیم!  ما فقط حرکت مداوم آرشه را میدیدیم و کشیده شدنش روی هر چهار سیم ویولن به صورت همزمان و صدایی که با تغییراتی بسیار کم مرتبا درحال تکرار بود.

نمیدونم چه اتفاقی افتاد اما یک روز بابا ویولن را جمع کرد و اونو رسما به دایی گرامی تحویل داد که ظاهرا نسبت به یاد گرفتن ویولن ابراز علاقه کرده بود و به این ترتیب صدای تمرین ویولن توی خونه ما قطع شد. از طرف دیگه بعد از مدت کوتاهی تمایلات سیاسی دایی تغییر کرد. ریش گذاشت و  مسجدی شد و یک روز که به خونه پدربزرگ گرامی رفتیم فهمیدیم با شنیدن فتوای حرام بودن مطلق موسیقی اون جرثومه فساد را شکسته و روحش را از اسارت شیطان نجات داده. نمیدونم اگه دایی الان زنده بود هنوز همون اعتقادات را داشت یا نه اما بابا تا سالها هرجا اسم یا صدای ویولن به گوش میرسید آه میکشید و گه گاه به مامان یادآوری میکرد که اگه دایی دیگه نمیخواست موسیقی یاد بگیره چرا ویولنو به خودش برنگردوند؟ (نمیدونم بابا پول ویولن را گرفته بود یا بعد از اون گرفت یا نه؟)

سالها بعد بود. دانشجوی پزشکی بودم. نمیدونم اثر تمرینهای بابا روی ضمیر ناخودآگاهم بود یا چیز دیگه که واقعا عاشق صدای ویولن شده بودم. یادمه دو نوار کاست پر از آهنگهای ویولن استاد خرّم را هم گرفته بودم و گوش میکردم. کلاسهای موسیقی دوباره دایر شده بودند و تصمیم گرفتم یک بار شانسمو امتحان کنم. اما ما بچه های قانعی بودیم. میدونستم بابا درآمد محدودی داره و خریدن ویولن دیگه براش کار ساده ای نیست. پس سکوت کردم. اما هر روزی که میگذشت اشتیاق یادگرفتن ویولن توی وجودم بیشتر میشد. بالاخره یک روز دل را به دریا زدم و به بابا گفتم. او هم سکوت کرد و چیزی نگفت. چند روز بعد بود که بی مقدمه گفت: از ...... (یکی از اقوام که توی کار موسیقی بود) پرسیدم. گفت ویولن خیلی سخته. حالا بذار یه کم پول دستم بیاد برات یه سه تار میخرم. هم راحت تره. هم به استایل یه پزشک بهتر میخوره! توی دلم گفتم: و هم ارزون تره! گفتم: باشه و منتظر موندم. و هیچ وقت خبری از خریدن سه تار هم نشد. من هم دیگه روم نشد چیزی بگم.

بعد از فارغ التحصیلی و چند سال کار پزشکی یک بار دیگه تصمیم گرفتم تلاش خودمو بکنم. همچنان صدای ویولن را دوست داشتم اما واقع نگر هم بودم و میدونستم که دیگه توی این سن نمیشه یک ساز سخت را به این راحتی یاد گرفت. بخصوص که فرصت چندانی برای تمرین هم نداشتم. یک شب خونه یکی از اقوام درحال تماشای یک نوار ویدیوی VHS بودیم که یک نفر شروع به نواختن فلوت کرد. (اگه درست یادم مونده باشه توی کنسرت یانی در "آکروپولیس"). و من مبهوت صداش شدم. عالی بود و ظاهرا ساده. انگار فقط کافی بود فوت کنی و دست را روی سوراخهای فلوت بگذاری و برداری! یکی دو هفته بعد بود که توی یک نمایشگاه کتاب به کتاب "خودآموز نواختن فلوت دکمه دار" برخوردم و خریدمش. بعد از انجام قسمت دوم رفتم سراغ قسمت اول یعنی پیدا کردن این فلوت! رفتم دم یکی از مغازه های فروش وسایل موسیقی و فلوت دکمه دار را قیمت کردم. یادم نیست که قیمتش چقدر بود اما واقعا برام سنگین بود. یک روز آنی گفت: یادته ..... (پسرخاله ام) از این فلوتها داشت و مدتی تمرین میکرد و بعد ولش کرد؟ گفتم: راست میگی. چون دست دوم شده میشه ارزون تر خریدش. اصلا شاید بشه ازش فلوت را قرض گرفت. گوشیمو برداشتم و بهش پیام دادم. بعد از چند دقیقه نوشت: میدونی که من مدتی پیش زنمو طلاق دادم. فلوت را هم توی وسایل خودش برد و دیگه پس نداد!

مدتی بعد توی یک کتاب (یادم نیست همون کتاب خودآموز بود یا یک کتاب دیگه) معنی و مفهوم نت ها را دیدم و سعی کردم یادشون بگیرم: نت سفید و سیاه و یک لا چنگ و دولا چنگ و ..... وقتی مطمئن شدم یادشون گرفتم رفتم سراغ یکی از ساده ترین آهنگ های توی کتاب. روی نتها نگاه کردم و سعی کردم بدون نگاه کردن به اسم آهنگ حدس بزنم که چه آهنگیه. اولین نت را نگاه کردم. نت سفید یعنی چهار ثانیه. روی کدوم خطّه؟ یعنی صداش چی میشه؟ حالا نت بعدی ..... بعدی .... بعدی ..... و برای هرکدوم چندین ثانیه وقت صرف میشد. چند دقیقه بعد بود که با خودم فکر کردم اگه بخوام موقع نواختن برای هر نت این همه زمان صرف کنم که این دیگه نواختن نمیشه! چند روز دیگه هم سعی کردم این زمان را پایین تر بیارم اما نشد که نشد. پس نهایتا موسیقی هم رفت پیش موارد دیگه ای که بهشون علاقه داشتم اما نتونستم ادامه بدم. مواردی مثل نجوم که هر چقدر سعی کردم نتونستم اسم و جایگاه درست صورتهای فلکی را توی آسمون یاد بگیرم.

..... از این ماجراها مدتها بود که حرفی توی خونه زده نشده بود. پس حدود سه سال پیش وقتی عسل بی مقدمه ازم خواست توی کلاس موسیقی ثبت نامش کنم و ازش پرسیدم چه سازی را دوست داره و او هم گفت: ویولن اول جاخوردم و بعد با کمال میل این کار را کردم. کی میدونه؟ شاید اصلا ژن نواختن ویولن توی خانواده ما وجود داشته باشه و فقط باید شکوفا بشه! الان وقتی آنی اونو به آموزشگاه میبره و برمیگردونه و مثل همیشه میگه: استادش گفت این دختر پر از استعداده اما پیشرفت نمیکنه چون تمرینش خیلی کمه حرص میخورم. وقتی آهنگ جدیدی که یاد گرفته میزنه و وقتی میبینه نمیشه فورا میره سراغ یکی از دو آهنگی که خوب بلده (خونه مادربزرگه و Game of Thrones) حرص میخورم. (گرچه همونها را هم حرفه ای نمیزنه اما بهتر از سایر آهنگهاشه) البته مهارتش اون قدر هست که امسال موقع شروع مدرسه توی جشن اول سال تحصیلی نوازندگی کرده بود. اما به هرحال دلم نمیاد بهش ایراد بگیرم و امیدوارم دوباره اون قدر علاقه اش زیاد بشه که بیشتر از این تمرین کنه. راستی نگفته بودم که عسل کلاس ویولن میره. گفته بودم؟!

پ.ن. تا به حال فکر میکردم کلمه ویولن به صورت "ویلن" نوشته میشه. اما برای نوشتن این پست رفتم و سرچ کردم و بعد همه ویلن هایی که توی این پست نوشته بودم تصحیح کردم!

بعدنوشت: یک روز پیش از نوشتن این پست یک پیام خصوصی از فردی به نام شایلین شفیعی دریافت کردم که حاوی یک مطلب تاریخی بود و ظاهرا برای فردی به نام آریانا نوشته شده بود. نمیدونم چطور از این وبلاگ سردرآورده بود! به ایمیلی که توی پیام نوشته شده بود ایمیل زدم و جریانو گفتم اما امروز فهمیدم که آدرس ایمیل اشتباه بوده و ایمیلم برگشت خورده. لطفا اگر هرکدوم از این دونفر را می‌شناسید بهشون اطلاع بدید.