دیدار با هفتاد و دو ملت (۳)

سلام 

بعد از خوردن اون غذای مفصل و برگشتن به هتل کمی استراحت کردم و بعد مشغول مطالعه شدم. همه چیز داشت خوب پیش می‌رفت که یک بار دیگه همون نفس خبیث اومد سراغم و اون قدر اصرار کرد که دوباره رفتم توی لابی، به اینترنت وصل شدم و رفتم سراغ نقاط دیدنی نزدیک هتل. بعد دوباره لباس پوشیدم و از هتل خارج شدم.  

دیدار با هفتاد و دو ملت (۲)

چهارشنبه بیست و هشتم بهمن سال یکهزار و سیصد و نود و چهار 

سلام 

صبح با خیال راحت از خواب بیدار شدم. امتحان فردا بود و تصمیم داشتم امروز یک مرور نهایی روی ریکالها داشته باشم. هتل صبحانه نداشت و صبحانه را از خونه آورده بودم. میخواستم پیش از خوردن صبحانه دستهامو بشورم که متوجه شدم خبری از صابون نیست. رفتم سراغ پذیرش و گفتم:

Excuse me, there is no soap in my room!

مسئول پذیرش یک نفرو صدا زد و یک جمله به هندی بهش گفت که من فقط کلمه "صابون" را توی اون فهمیدم و متوجه شدم که توی زبان هندی هم از همین کلمه استفاده می‌کنند. دو قالب کوچک صابون برای دو روز به من دادند که یکیشونو مصرف کردم و اون یکیو به عنوان غنیمت با خودم آوردم!

دیدار با هفتاد و دو ملت (۱)

سلام 

مدتی از سفر تایلند و رد شدن من در اولین آزمون AMC-MCQ گذشته بود. حال روحی خوبی نداشتم و هنوز افسوس میخوردم. بعضی از اعضای گروه تلگرامی اصرار داشتند تا زمانی که ریکال های خونده شده رو به خاطر دارم برای امتحان جدید اقدام کنم. در حالی که خودم میدونستم هنوز به اندازه کافی ریکال ها رو نخوندم. اما اصرار اونها باعث شد که این موضوع رو با آنی درمیون بگذارم. چند روز در این مورد فکر کردیم و بالاخره به این نتیجه رسیدیم که ممکنه حق با آن افراد باشه. اما مسئله این بود که عماد به مدرسه میرفت و ضمنا هزینه دو سفر خارجی خانوادگی واقعا سنگین بود. بالاخره قرار شد این بار تنها به سفر برم. 

اولین آزمون

سلام

پیش از شروع این پست میخواستم یادآوری کنم که دو سه سال بعد از ثبت نام من روال ثبت نام کلا عوض شد و همکاران برای ثبت نام باید به جای سفارت استرالیا به دفتر حفظ منافع آمریکا در سفارت سوییس مراجعه میکردند. علتشو نمیدونم. 

با خوندن و حفظ کردن ریکالها احتمال قبولی توی آزمون بالاتر میرفت. اما یک نکته جدید اضافه شد. برای من سخت بود که مرتبا گوشی دستم باشه و با اون فقط درس بخونم! کافی بود یک لحظه حواسم پرت بشه تا ببینم به جای "توتال ریکال" دارم توی گروه ها و کانال‌های دیگه تلگرامی میچرخم! (درواقع علت اصلی این که هیچ وقت اینستاگرام نصب نکردم همین بود که میدونستم ظرفیتشو ندارم و می‌خوام از صبح تا شب توش بچرخم!)

برای این که به این مشکل غلبه کنم یک اپلیکیشن نصب کردم و قرار شد طبق برنامه اون ۲۵ دقیقه درس بخونم و بعد پنج دقیقه استراحت کنم. تا دو سه روز مشکل حل شد اما روز چهارم بود که توی اون پنج دقیقه یک بازی موبایلی را شروع کردم که معمولا تمام کردنش بیشتر از پنج دقیقه طول می‌کشید. بعد از چند روز به خودم اومدم و دیدم توی بازی که میکردم باختم و حالا برای انتقام یک بازی جدید را شروع کرده ام! به مرور دیگه اصلا اون اپلیکیشن را باز هم نمیکردم و طبیعتا دقایق استراحت روز به روز اضافه تر میشد. اول بازی های موبایلی بود و بعد چیزهای دیگه. یک روز به خودم می اومدم و میدیدم دارم سرچ میکنم که بهترین زمان برای سفر به شهر توریستی Cairns چه زمانیه؟! یک روز داشتم کلی عکس دانلود میکردم که ببینم آیا واقعا توی همه جای شهر "آلیس اسپرینگز" خاک همین قدر قرمزه؟! یک روز داشتم قیمت انواع خودرو را توی سایت خرید و فروش خودروهای دست دوم استرالیا چک میکردم و حسرت میخوردم و یک روز قیمت یک جنس خاص را توی شعبه های مختلف فروشگاههای زنجیره ای Coles و Woolworths در شهرهای مختلف استرالیا با هم مقایسه میکردم! یک روز به خودم می اومدم و میدیدم اپلیکیشن نمونه سوالات آزمون رانندگی استرالیا را دانلود کردم و دارم بهشون جواب میدم و برام جالبه که چرا همه چیز عکس رانندگی در ایرانه (چون جهت رانندگی در اونجا عکس ایرانه) و یک روز اپلیکیشن رادیوهای استرالیا را دانلود کردم و دارم بهشون گوش می‌کنم. یک روز داشتم از همه جهت بررسی میکردم که روزی که قراره آنی از ایران بیاد استرالیا آهنگ فرودگاه اندی را براش بفرستم یا آهنگ فردا تو می آیی از هوشمند عقیلی؟! شاید باور نکنید اما یک روز وقتی به خودم اومدم دیدم توی خیالاتم رفتم استرالیا و با یک پیرمرد پولدار تنها دوست شدم و حالا که او مرده باشگاه فوتبال خودشو برای من به ارث گذاشته و من دارم برای باشگاه به دنبال مربی میگردم! از اون طرف گروهی که برای کمک به همدیگه در راه مهاجرت ساخته شده بود کم کم و با مهاجرت تعدادی از اعضا به محل خنده و شوخی و فرستادن عکس و فیلم از جاذبه های اون کشور تبدیل شده بود. یادمه یک روز یکی از خانم دکترهای عضو گروه جمله ای را نوشت که احساس کردم به شدت برام آشناست و بعد یادم اومد که اونو توی یک وبلاگ خوندم. توی پی وی به ایشون پیام دادم و خودمو معرفی کردم. لینکدونی وبلاگ هم از وبلاگ های همکاران و وبلاگهای روزانه نویسی کم کم پر از لینک هموطنان مهاجر و بخصوص مهاجران به استرالیا شده بود. افرادی که هنوز افتخار دوستی با بعضی از اونهارو دارم و درمورد بعضی ها لیاقتشو نداشتم. آنی پیشنهاد کرد برای افزایش تمرکزم برای یک مدت کوتاه قرص بخورم اما با این که خودم قرص را برای خودم نوشتم جرات خوردنشو از ترس بروز عوارض و وابستگی پیدا نکردم.

یک روز رفتم توی سایت تا یک آزمون را برای تابستان رزرو کنم. به آنی گفتم: بیا بهترین جایی که امکانش برامون هست بریم وگرنه توی سال‌های آینده اگه نریم استرالیا دیگه امکانش برامون نیست. و او هم موافقت کرد. 

یک آزمون توی شهر بانکوک رزرو کردم و برای پرداخت هزینه دوهزار و هفتصد و خرده ای دلار استرالیا از یکی از دوستان ساکن خارج از کشور کمک گرفتم. البته در آزمونهای بعدی از سایت "تهران پیمنت" کمک گرفتم. سایتی که پولو به ریال براش پرداخت میکردم و اونها هم توی سایتهای خارجی پرداخت میکردند. نمیدونم هنوز هم این سایت وجود داره یا نه؟

توی تابستان ۱۳۹۴ راهی تایلند شدیم که سفرنامه شو همون سال با اسم "از صیام تا سیام" همین جا نوشتم. درواقع برای این که هتلمون نزدیک به محل امتحان باشه نوشتم که به دلیلی که نمیتونم بگم هیچ کدوم از هتلهای تور به درد ما نمیخوردن و خودم یک هتل پیدا کردم! اون سال نوشتم که تور اشتباه کرده و بلیت آنی و عماد و عسل از بانکوک به پوکت را برای صبح دوشنبه صادر کرد و بلیت منو برای عصر دوشنبه. درواقع اون سال کمی دروغ گفتم! بلیت همه ما برای صبح دوشنبه بود که چون صبح دوشنبه امتحان داشتم بلیتمو با عصر عوض کردم!

امتحان دادم و بعد رفتم پوکت و بعد برگشتیم ایران. بعد از چهار هفته رفتم توی سایت تا نتیجه آزمون را ببینم و دیدم نوشته: شما صلاحیت شرکت در آزمون AMC-MCQ را دارید! توی گروه پرسیدم: چرا اینو نوشته؟ من که این آزمونو دادم! گفتند: درست نگاه کن! حتما نوشته مجاز به شرکت در آزمون کلینیکال هستید! (آزمونی که باید بعد از ورود به خاک استرالیا داده بشه) دوباره نگاه کردم و گفتم: نه همونی را نوشته که گفتم! و یکی از همکاران گفت: خب حتما قبول نشدی! و با یک بررسی کوچیک متوجه شدم که همین طوره! واقعا شکست تلخی بود و باعث شد آنی بهم بگه: وقتی که صرف این وبلاگ میکنی باعث شد ده میلیون ضرر کنیم. جمله ای که همون موقع توی وبلاگ نوشتم و باعث شد بعضی از دوستان تا مدتها علتشو بپرسن و من هم نتونم جواب بدم!

پی نوشت. چند روز پیش توی پست جدید یکی از وبلاگها لینک این وبلاگو دیدم و زیرش خوندم: تا به حال ندیدم کسی توی وبلاگستان باشه و این وبلاگو نخونده باشه! فکر نمیکنم دیگه تا این حد لیاقت محبت دوستان را داشته باشم.

شروع رسمی

سلام

اوایل پاییز سال 1393 بود و تا تابستون سال آینده ماه‌های زیادی فرصت داشتم برای همین تصمیم گرفتم یک کار اساسی انجام بدم. رفتم و سرچ کردم و متوجه شدم که پزشکان عمومی استرالیایی عمدتا از روی کتابی طبابت میکنن که نویسنده‌ اش فردیه به نام "جان مورتاگ" و البته به تلفظ استرالیایی "جان مورتا" تصمیم گرفتم کتابش رو به صورت اینترنتی بخرم و از روی اون به طور کامل و دقیق همه چیز رو یاد بگیرم. کتاب رو سفارش دادم و یک کتاب قطور دوجلدی برام اومد و شروع کردم به خوندن.  چند فصل اولش واقعاً چیزی در مورد طبابت نداشت بیشتر در مورد سبک چیدن مطب یا رفتاربا بیمار بود و ایراداتی که ممکنه در این قسمت وجود داشته باشه اما چون تصمیم داشتم کار رو به صورت اصولی انجام بدم تصمیم گرفتم که بدون هیچ حذف و اضافه ای کتاب رو شروع کنم به خوندن. چندین فصل از کتاب رو خوندم گرچه واقعاً چیز زیادی از طبابت از اون یاد نگرفته بودم. بعد از چند ماه یعنی اوایل زمستون سال ۱۳۹۳ بود که باز توی اون گروه با یکی از همکاران صحبت می کردم و ایشون گفتن که تو ریکال ها (ریکال مخفف اون سوالاتی بود که توی امتحان ام سی کیو قرار بود بیاد)  رو از کجا می خونی؟  گفتم: از کجا باید بخونم؟ مگه جایی هم برای خوندن ریکال ها هست؟ با تعجب بهم گفت: خب معلومه توی خیلی از کانال های تلگرامی هست. تعجب کردم. واقعا اینو هم نمیدونستم و داشتم به این فکر میکردم که پس من توی این چند ماه از توی این گروه چی یاد گرفتم و هیچی نمیدونم؟ آدرس یکی دوتا از این گروه ها رو ازش گرفتم و توی یکیشون به اسم توتال ریکال عضو شدم. میگفتن که توی امتحان خیلی از این ریکال های تکراری هست و با خوندن ریکال های چند ماه اخیر خیلی راحت میشه توی امتحان نمره خوبی گرفت و البته همه میگفتن باید چند ماه ریکال ها رو بخونی و حفظشون کنی ولی خب من دیگه خیلی فرصت زیادی نداشتم و تصمیم داشتم اوایل تابستون سال 1394 برای آزمون اقدام کنم ولی به هر حال بازم شروع کردم به خوندن. در همین ایام بود که یکی یکی اعضای گروهی که از اول با هم تشکیل داده بودیم و مال پزشکانی بود که تازه به مسیر مهاجرت استرالیا آمده بودن شروع کردن به رفتن به استرالیا و من احساس کردم که واقعاً دارم ازشون عقب میفتم و تصمیم گرفتم که یکم سریع تر کار رو دنبال بکنم تا مطمئن بشم توی اوایل تابستون وقتی امتحان میدم توی امتحان قبول بشم اواسط زمستون بود که تصمیم گرفتم یک اکانت توی سایت پیِرسون که مال امتحانات استرالیا بود بسازم و یه تاریخ امتحان برای خودم بوک کنم. بعد متوجه شدم یه سری مدارک رو باید آماده بکنم و به سفارت استرالیا توی تهران ببرم. اگه درست یادم مونده باشه اواسط بهمن ماه سال ۱۳۹۳ بود که بالاخره موفق شدم مدارکی که لازم بود جمع و جور کنم و بعد چند روز مرخصی گرفتم و راهی تهران شدم.

 هنوز خوب یادمه که برای رسیدن به سفارت استرالیا با اتوبوس به ترمینال بیهقی تهران رفتم بعد از خیابون رد شدم چند صد متر به سمت بالا رفتم و بعد وارد یکی از کوچه ها شدم و همونطور که توی نقشه نشون داده شده بود به سفارت استرالیا رسیدم.جلوی در سفارت یک کاغذ چسبیده بود که در اون روزهای تعطیل سفارت استرالیا نوشته شده بود و من خنده ام گرفت چون ترکیبی بود از مناسبت های استرالیا، ایران،  مناسبت های اسلامی و مناسبت های انگلستان مثلاً روز عید فطر،  روز عید قربان،  عید نوروز، ۲۲ بهمن، تولد ملکه انگلستان،  روز آنزاک (روز دلاوری سربازان استرالیایی در جنگ جهانی) و امثالهم. جلوتر از من یک دختر جوون بود که از نگهبان سفارت پرسید من اومدم یه سوال بپرسم و سوالم اینه که من هم پاسپورت ایرانی دارم و هم پاسپورت آمریکایی و می‌خوام بدونم حالا که می‌خوام برای یک سفر توریستی به استرالیا برم باید ویزا بگیرم یا نه؟ نگهبان گفت فکر نمی‌کنم ولی باز هم می‌خواید برید داخل و بپرسید و اون خانم رو فرستاد داخل سفارت و من خنده‌ ام گرفته بود که انگیزه‌های ما برای اومدن به سفارت استرالیا چقدربا هم متفاوته. چند دقیقه بعد نگهبان از من پرسید که برای چی اومدم اونجا و من براش توضیح دادم و در رو برای من هم باز کرد و من وارد محوطه سفارت شدم تازه وارد محوطه شده بودم که یک خانم  با حجاب کامل وارد محوطه سفارت شد. با پرسنلی که اونجا بودن سلام و علیک کرد و وارد اون بخشی شد که برای من غیر قابل ورود بود. چند دقیقه بعد بود که اون خانم لباس‌هاش رو عوض کرد و اومد و روبه‌روی من نشست و من واقعا یه لحظه جا خوردم چون خانمی رو می‌دیدم با یک دامن بسیار کوتاه و لباس یقه‌بازی که من حتی توی عروسی‌های ولایت هم چنین لباسی رو تا به حال ندیده بودم و بعد یکدفعه یادم اومد که من الان داخل سفارت استرالیا هستم یعنی جایی که از لحاظ حقوقی بخشی از خاک استرالیامحسوب می‌شه و  دیگه تعجب نکردم. مدارکم رو به اون خانم تحویل دادم و کارهای اولیه انجام شد. بعد مدارک رو بررسی کرد و گفت: مدارکت هیچ مشکلی نداره اما پول کم آوردی! من همون مقداری یورو برده بودم که دوستان بهم گفته بودن یعنی هشتاد یورو. ولی اون خانم گفت:  اشتباه بهت گفتن. شما باید به ازای هر برگ کاغذی که آوردین بیست یورو با خودتون می‌آوردین و من گفتم که نمی‌دونستم. یک سری مدارک توی سایت پیرسون وجود داشت که از من خواسته شده بود برای احراز هویت در داخل سفارت استرالیا چندتاشون رو انتخاب کنم و یکی از مدارکی که من انتخاب کرده بودم کارت بانکیم بود اون خانم گفت چون پولت کامل نیست مدارک رو اینجا بگذار و فردا با چهل یورو پول دوباره برگرد. چون دیگه در آخرین لحظات وقت اداری هست که ما می‌تونیم به افراد متفرقه اجازه ورود بدیم و دیگه شما امروز فرصت اومدن به داخل سفارت رو نخواهید داشت مدارک و ازجمله کارت بانکی رو به اون خانم تحویل دادم و برگشتم درست جلوی در ورودی بود که یک دفعه چیزی به ذهنم رسید. برگشتم پیش اون خانم و گفتم: ببخشید اگه قرار باشه من کارت بانکی رو بگذارم پیش شما پس فردا چطور می‌تونم چهل یورو بخرم و به همراه خودم بیارم؟ اون خانم هم کمی فکر کردو بعد از میون مدارکی که برده بودم کارت بانکی رو بهم پس داد و خواست که فردا با چهل یورو پیشش برگردم. خداحافظی کردم و از سفارت خارج شدم. حرصم گرفته بود که به خاطر یک اشتباه کوچیک ناچارم یک روز دیگه توی تهران بمونم. بعد همون اطراف دنبال یک هتل گشتم. چند کوچه بالاتر به یک هتل برخوردم که متاسفانه الان اسمش رو فراموش کردم. وارد هتل شدم و یک اتاق خواستم که صاحب هتل به من گفت من فقط اتاق دو تخته خالی دارم به قیمت شبی هشتاد هزار تومن. گفتم:  این قیمت برای من بالاست! اجازه بدین کمی این اطراف بگردم و اگر هتل دیگه‌ای پیدا نکردم دوباره مزاحم میشم. از اونجا خارج شدم. چندصد متری راه رفتم و به یک هتل دیگه رسیدم. وارد شدم و پرسیدم: ببخشید اتاق یک تخته دارید؟ خانمی که توی رسپشن هتل بود گفت:  بله البته فقط یک اتاق یک تخته خالی هست که خیلی کوچیکه مشکلی ندارین؟  گفتم:  نه مشکلی نیست فرم رو پر کردم و به اون خانم تحویل دادم و بعد اون خانم فرمودن: خب پس صد و بیست و هفت هزار تومن تحویل بدهید! گفتم: من الان توی هتل ... بودم و گفتم هشتاد هزار تومن زیاده و اومدم اینجا حالا شما میگین صد و بیست و هفت هزار تومن؟ گفت: اونجا یک ستاره است. اینجا سه ستاره. معلومه که اینجا گرون تره. گفتم: من فقط برای خواب از هتل استفاده میکنم. تعداد ستاره اش عملا فرقی نمیکنه! از هتل خارج شدم و دست از پا درازتر به هتل اول برگشتم و اتاق گرفتم.  صبح روز بعد اول اتاق هتلو تحویل دادم بعد وسایلی که همراه داشتم بردم ترمینال و به امانت گذاشتم و بعد از یک صرافی چهل یورو خریدم و رفتم سفارت و مدارکمو پس گرفتم و برگشتم ترمینال و با اتوبوس برگشتم ولایت. یادمه اسم اون خانمو حفظ کردم و بعد توی فیسبوک پیداش کردم و گفتم: یادم باشه وقتی بلیت استرالیا را خریدم بهش پیام بدم و ازش تشکر کنم. اما الان هرچقدر که فکر میکنم اسمش یادم نمیاد!

پ.ن۱. برای نوشتن این پست برای اولین بار از یکی از نرم افزارهای تبدیل گفتار به متن استفاده کردم و بعد تصحیحش کردم. اگه باز هم ایرادی دیدید لطفا خبر بدین تا تصحیحش کنم. ممنون.

پ.ن۲. امروز هفت سال از رفتن مامان گذشت. یادش گرامی. 

تعیین مقصد

سلام

چندروز فکر کردیم. توی ولایت جایی برای آموزش زبان دانمارکی وجود نداشت. و امکان سفر هرروزه به شهر بزرگ نزدیکمون را هم نداشتم. و در نهایت به این نتیجه رسیدیم که این گزینه چندان مناسب ما نیست. بعد چند روز دیگه هم فکر کردیم و دیدیم اصلا حال و حوصله و وقت این که بخوایم یک زبان کاملا جدید را از صفر شروع کنیم نداریم. بعد دیدم این مسئله درمورد آموزش سایر زبانهای جدید هم صادقه. پس جاهایی مثل فرانسه و آلمان و ایتالیا و... در همین قدم اول از برنامه حذف میشدند و ما باید فقط روی کشورهای انگلیسی زبان تمرکز میکردیم.

اما کدوم کشور؟ کانادا؟ نه واقعا قدرت تحمل اون حجم از سرما را نداشتم. آمریکا؟ نه باتوجه به مسائل سیاسی بین دو کشور بعید میدونم به این سادگی بشه به اونجا مهاجرت کرد. انگلستان؟ نه کی حالشو داره هر روز بارش باران را از پنجره نگاه کنه و منتظر آفتاب باشه؟ خب ظاهرا جای دیگه ای هم که نمونده. پس شاید واقعا قسمت نیست که ما مهاجرت کنیم. پس بی خیال!

فکر مهاجرت را کلا از سرم بیرون کردم و به کارم چسبیدم. از این درمونگاه به اون درمونگاه. از دیدن این مریض به دیدن مریض بعدی. تا یک روز در تابستان سال ۱۳۹۳ که درحال چرخیدن توی فیسبوک بودم و تصادفا به گروهی رسیدم که با خوندن اسمش هنگ کردم: گروه پزشکان ایرانی در دیار استرالیا. آب دهنمو قورت دادم. من چطور کشور انگلیسی زبان به این بزرگی را فراموش کرده بودم؟ چرا این همه مدت نه کارتون مهاجران و خانواده "پاپل" را به یاد آوردم و نه خانواده دکتر "ارنست" و گیر کردنشون توی یک جزیره نزدیک استرالیا؟ همون سریالی که بعد از چندین بار دیدن فهمیدم "فرانتس" پسر دکتر "ارنست" درواقع برای این نمیخواست با خانواده اش همراه بشه که قصد داشت وارد یک گروه موسیقی بشه و نه اون طور که برای ما دوبله کرده بودند بره دانشگاه! چطور وقتی اسم "ارنست هاپل" را توی گزارش های فوتبال می‌شنیدم یاد این دو کارتون می افتادم اما یاد زبان انگلیسی مردم این کشور نمی افتادم؟

اصلا کارتون هیچی! وقتی توی لیستی که توی ذهنم ساختم و میخوام پیش از مرگ اونهارو ببینم (لیستی که فقط دوتاشونو دیدم یعنی تخت جمشید و مسجد ایاصوفیه) ساختمان اپرا هاوس سیدنی هم هست چطور یاد استرالیا نیفتادم؟ آنی را صدا زدم و ماجرا را بهش گفتم. او هم استقبال کرد. توی گروه عضو شدم. چندروز فقط خواننده نوشته های ثبت شده بودم و بعد که کمی راه و چاه دستم اومد خودم را معرفی کردم و برای شروع مسیر کمک خواستم. چندین نفر از اعضای گروه به کمکم اومدند. به سوالاتم جواب دادند و منو راهنمایی کردند. به تدریج ما پزشکانی که در اولین قدمهای این مسیر بودیم در شبکه های اجتماعی گروه هایی تشکیل دادیم و با هم صحبت میکردیم. یادمه دو سه خانم دکتر توی اون گروه بودند که میگفتند به محض اتمام درسشون راهی استرالیا شدن تا در محیط قرار بگیرند و حتی شماره نظام پزشکی ایران را هم نگرفته بودند چون اون موقع باید حتما طرح میگذروندند. (چیزی که خودشون میگفتند). من هم که وقت رفتن به کلاس زبان را نداشتم چند DVD آموزش زبان را به صورت اینترنتی خریدم و مشغول شدم. چند هفته از خوندن زبان با اون DVD ها میگذشت که درموردشون با یکی از اعضای گروه صحبت می‌کردم و ایشون گفت: مگه تو MCQ (آزمون علمی ورود به کار در استرالیا) را گذروندی؟ گفتم: نه چطور؟ گفت: مدرک زبان فقط دو سال اعتبار داره اما امتحان MCQ اعتبارش مادام العمره مگه نمیدونستی؟ و من متعجب از این که چرا قبلا اینو نشنیده بودم تشکر کردم و سرچ کردم و فهمیدم که واقعا همین طوره! و درواقع من چند هفته از وقتمو هدر داده بودم.

به آنی ماجرا را گفتم و گفتم: MCQ که توی ایران برگزار نمیشه. باید خودمو آماده کنم  و بعد توی یکی از کشورهای همسایه امتحان بدم. که آنی گفت: اصلا حرفشو هم نزن! یا ما هم می آییم یا تو هم نمیری! گفتم: الان تازه اوایل پاییزه تو و بچه‌ها هم نمیتونین بیایین. گفت: پس از حالا خودتو آماده کن برای تابستون آینده!

آغاز ماجرا

سلام 

ماجرا از سال ۱۳۸۳ شروع شد. زمانی که تصمیم گرفتیم از شهر اسمشو نبر انتقالی بگیریم و به ولایت برگردیم. برام جالب بود که رئیس و معاون شبکه بهداشت اسمشو نبر اصرار به پیگیری انتقالی از طرف من داشتند. البته بعدا متوجه شدم که علت این اصرار این بوده که امتیاز من بیشتر از اونهاست و تا زمانی که من انتقالی نگیرم اونها قادر به گرفتن انتقالی نیستند!  آنی اصرار داشت به جای گرفتن انتقالی برای ولایت برای یک شهر بزرگ انتقالی بگیریم.  اما در اون زمان هدف من فقط خدمت به مردم ولایت بود و برای همین پیشنهاد را رد کردم. البته نباید فراموش کرد یک علت مهم دیگه هم این بود که در صورت گرفتن انتقالی برای یک شهر بزرگ در یک استان دیگر باید برای اون استان انتقالی می‌گرفتم و ممکن بود به هر نقطه‌ای از اون استان فرستاده بشیم. در نهایت انتقالی را برای ولایت گرفتم و از شهر اسمشو نبر به ولایت برگشتیم.

 با بروز برخی ناملایمات کم کم داشتم از کاری که کرده بودم پشیمون میشدم. ولی هنوز خدمت به مردم ولایت منو راضی می‌کرد.  وضعیت اقتصادی کم کم سخت تر میشد. اما من هنوز به بهبود تدریجی اوضاع امید داشتم. تا این که سال ۱۳۸۸ از راه رسید. با اتفاقات اون سال بود که هرگونه امید برای بهبود تدریجی اوضاع را از دست دادم و منی که هدفم فقط و فقط خدمت به مردم ولایت بود به تدریج به فکر مهاجرت افتادم. اما برای فردی مثل من با شخصیت به شدت محتاط، گرفتن چنین تصمیم بزرگی اصلاً کار ساده‌ای نبود فکر کردن در این مورد نه چند روز و نه چند هفته و نه حتی چند ماه که تا چند سال طول کشید. تا این که بالاخره به این نتیجه رسیدم که بهترین کار مهاجرته اما باز هم جرات شروع این مسیر را نداشتم. 

سال ۱۳۹۱ بود که یکی از دختران همکلاسی من در دوران دانشگاه در فیسبوک برام پیغام گذاشت و گفت به کانادا مهاجرت کرده اما حالا نیاز به یک نامه از دانشگاه ولایت داره که فراموش کرده اونو هم همراه خودش ببره. چند روز طول کشید تا اون نامه را براش بگیرم و پست کنم و بعد یکدفعه به ذهنم رسید درباره شرایط مهاجرت ازش سوال کنم. اما به محض این که این سوال را تایپ کردم و براش فرستادم  ایشون شروع کردند به ردیف کردن ایرادهای مهاجرت. و من متعجب مونده بودم که اگه مهاجرت این قدر بده ایشون اونجا چکار میکنن؟! درنهایت قرار شد روز بعد در ساعت مشخصی ایشون تماس بگیرند و همراه با همسرشون با من و آنی در این مورد صحبت کنیم. اما تصادفا اون روز یکی از شیفتها خالی موند و ناچار شدم برم سر شیفت. ایشون هم با آنی تماس گرفته بودند و تا تونسته بودند از بدیهای مهاجرت گفته بودند. یکی از جملاتی که ایشون به آنی گفته بودند و هیچ وقت یادمون نمیره این بود: "اگه تحملشو دارید که دخترتون بهتون زنگ بزنه و بگه سر راه که برمیگردین خونه برای من قرص ضد بارداری بگیرین مهاجرت کنین!" خلاصه این که گرچه به طور کامل از مهاجرت منصرف نشدیم اما کمی سرد شدیم. جالب این که چند ماه بعد وقتی همسر این خانم دکتر توی کانادا کار پیدا نکردند و تصمیم گرفتند به ایران برگردند. ایشون و پسرشون حاضر به برگشتن نشدند و توی کانادا موندند و همسرشون تنها به ایران برگشت!

مدتی گذشت. من همچنان هرسال توی امتحان تخصص شرکت میکردم و قبول نمی‌شدم. هربار که آنی میخواست وسیله ای برای خونه بخرم هم می‌گفتم خدا میدونه سال دیگه ناچار بشیم به کدوم شهر بریم تا من دوره تخصص را شروع کنم! و البته هرسال هم ناامید میشدم.

مدتی گذشت. وضعیت اقتصادی باز هم رو به بدتر شدن گذاشته بود و ما باز هم به فکر مهاجرت افتادیم. این بار برای مشورت با یکی از همکلاسی های دانشگاهی که ساکن انگلستان بودند تماس گرفتم و اتفاقا ایشون خیلی هم استقبال کردند و قول دادند تا مدتی بعد به من جواب بدن. 

چند هفته بعد پیام دادند و گفتند: بهترین موقعیتی که برات پیدا کردم اینه: دانمارک به پزشکان ویزای سه ساله میده. البته توی اون سه سال باید از جیب بخورید و در این مدت توی آزمون زبان دانمارکی و آزمون علمی اونجا قبول بشین وگرنه با اتمام سه سال از دانمارک اخراج میشین. (نمیدونم هنوز هم چنین چیزی وجود داره یا نه؟) رفتم پیش آنی و مشورت را شروع کردیم .....

پ.ن.۱. فکرشو بکنید! موضوعاتی که تا به حال فقط آنی و یکی دو نفر از دوستان ازش باخبر بودند را دارم برای همه مینویسم!

پ.ن.۲. کتابی که توی دو پست پیش معرفی کرده بودم امروز به دستم رسید. (با گوشی نمیتونم لینک بگذارم)

بعدنوشت: به پیشنهاد یکی از دوستان یک صفحه ثابت برای حدس های شما در مورد پایان این ماجرا گذاشته شد. توی منو کنار وبلاگ میتونین پیداش کنین.

نیمه پنهان

سلام

درطول سال‌های اخیر گه گاه مطالبی توی این وبلاگ نوشتم که درباره شون از من سوال کردین اما نتونستم جواب درستی بهتون بدم.

درواقع امکان جواب دادن نبود به دلایلی که در پستهای آینده خواهید فهمید. 

از این به بعد قراره ماجراهای این سالها را به تفصیل بنویسم. درطول این سالها اشتباهات بزرگ و کوچک زیادی مرتکب شدم که اگه اونها را انجام نمی‌دادم الان به هدف دیگه ای رسیده بودم. سعی می‌کنم همه چیز را بدون پرده پوشی بنویسم شاید باعث بشه فرد دیگری این اشتباهات را تکرار نکنه.

فقط چون احتمالا سرم شلوغ میشه ممکنه جواب کامنتها را با تاخیر بدم. پیشاپیش شرمنده.

پست تبلیغاتی

سلام

اول یک عذرخواهی برای غیبت این روزها.

من قرار بود چند روز پیش پست بگذارم که به دلایلی به تعویق افتاد. وقتی پست بعدی را بگذارم متوجه منظورم میشین. (اگه فکر کردین خیلی مرموز شدم صبر کنید تا پست بعدی را بنویسم )

اما گفتم تا نگرانم نشدین اینو براتون بنویسم:

با گوشی نمیتونم لینک بگذارم پس مجبورم کپی کنم.

این لینک خرید کتاب یکی از دوستان محترم مجازیه که به دلایل کاملا مشخص نمیتونم اسم مجازیشونو بنویسم. ایشون هروقت که صلاح دونستن خودشون هم کتابشونو معرفی میکن.

لینک خرید کتاب از انتشارات ققنوس:

https://qoqnoosp.com/product/detail/415385/%D8%A7%D8%B2-%D8%AE%DB%8C%D8%A7%D8%A8%D8%A7%D9%86-%D9%88%DB%8C%D9%84%D8%A7-%D8%AA%D8%A7-%D8%AC%D8%B2%DB%8C%D8%B1%D9%87-%D8%A8%D9%88%D8%B1%D8%A7%E2%80%8C%D8%A8%D9%88%D8%B1%D8%A7(%D8%A7%DA%AF%D8%B1)

و این هم لینک خرید کتاب از دیجی بوک:

https://digibookshahr.com/product/%D8%AE%D8%B1%DB%8C%D8%AF-%DA%A9%D8%AA%D8%A7%D8%A8-%D8%A7%D8%B2-%D8%AE%DB%8C%D8%A7%D8%A8%D8%A7%D9%86-%D9%88%DB%8C%D9%84%D8%A7-%D8%AA%D8%A7-%D8%AC%D8%B2%DB%8C%D8%B1%D9%87-%D8%A8%D9%88%D8%B1%D8%A7%D8%A8/

من هم تازه کتابو از دیجی بوک خریدم و هنوز نخوندمش که بخوام درباره اش نظری بدم.

فعلا

پی نوشت: طلا خانم مطمئن باشید موضوع اصلا خانوادگی نیست! (منظورم کامنت خصوصیه که چندروز پیش برام اومد. درحالی که اصلا مال من نبود!)

آره مژگان جونم منم مثل تو فکر میکنم. فکر کنم پرسسکی وراچ طلاق گرفته. چه مشکلیه که به خاطرش دو سال ننویسی. فقط امیدوارم اموالشو نصف نکرده باشن بیچاره چقدر دلم براش سوخت یه کمی گریه هم کردم. بلاخره هموطنه

ویولن

سلام

آخر وقت بود که با ماشین اداره از روستا برمیگشتیم ولایت. جناب راننده توی راه ضبط ماشین را روشن کرده بود و از اون فقط صدای تکنوازی ویولن استاد یاحقی پخش میشد. من همیشه صدای ویولن را دوست داشتم. بخصوص وقتی صدای زیر (در مقابل صدای بم) ویولن بلند میشه قلبم واقعا میلرزه. برای همین با کمال میل در تمام طول مسیر داشتم به موسیقی گوش میدادم. وقتی به ولایت رسیدیم جناب راننده گفت: ازوقتی پسرم داره ویولن میزنه ما توی خونه و ماشین فقط داریم ویولن گوش میدیم. یکی از همکاران که سوار ماشین بود گفت: حالا پسرت میتونه این طور بزنه؟ جناب راننده گفت: از این بهتر میزنه! همکارمون گفت: واقعا؟ میشه یه فیلم از زدنش بهمون نشون بدی؟ جناب راننده گفت: الان که تازه یک ساله ویولن را شروع کرده. اما از صبح تا شب داره تمرین میکنه. فکر کنم با این پشتکار تا پونزده سال دیگه بتونه بهتر از این بزنه!

خنده ام گرفت. یاد بابا افتادم و ویولنی که وقتی بچه بودم هرروز باهاش مشغول تمرین بود. به گفته خودش این ویولن ساخت ایتالیا را با مبلغ بالایی خریده بود اما بلافاصله رژیم عوض شده بود و همه کلاسهای موسیقی تعطیل شده بودند. او هم تصمیم گرفته بود ویولن را به صورت خودآموز یاد بگیره! هر روز بعد از اومدن از سر کار و خوردن ناهار ویولن را برمیداشت و مشغول میشد. ظاهرا خودش میفهمید چه آهنگی را میزنه. اما ما نمیفهمیدیم!  ما فقط حرکت مداوم آرشه را میدیدیم و کشیده شدنش روی هر چهار سیم ویولن به صورت همزمان و صدایی که با تغییراتی بسیار کم مرتبا درحال تکرار بود.

نمیدونم چه اتفاقی افتاد اما یک روز بابا ویولن را جمع کرد و اونو رسما به دایی گرامی تحویل داد که ظاهرا نسبت به یاد گرفتن ویولن ابراز علاقه کرده بود و به این ترتیب صدای تمرین ویولن توی خونه ما قطع شد. از طرف دیگه بعد از مدت کوتاهی تمایلات سیاسی دایی تغییر کرد. ریش گذاشت و  مسجدی شد و یک روز که به خونه پدربزرگ گرامی رفتیم فهمیدیم با شنیدن فتوای حرام بودن مطلق موسیقی اون جرثومه فساد را شکسته و روحش را از اسارت شیطان نجات داده. نمیدونم اگه دایی الان زنده بود هنوز همون اعتقادات را داشت یا نه اما بابا تا سالها هرجا اسم یا صدای ویولن به گوش میرسید آه میکشید و گه گاه به مامان یادآوری میکرد که اگه دایی دیگه نمیخواست موسیقی یاد بگیره چرا ویولنو به خودش برنگردوند؟ (نمیدونم بابا پول ویولن را گرفته بود یا بعد از اون گرفت یا نه؟)

سالها بعد بود. دانشجوی پزشکی بودم. نمیدونم اثر تمرینهای بابا روی ضمیر ناخودآگاهم بود یا چیز دیگه که واقعا عاشق صدای ویولن شده بودم. یادمه دو نوار کاست پر از آهنگهای ویولن استاد خرّم را هم گرفته بودم و گوش میکردم. کلاسهای موسیقی دوباره دایر شده بودند و تصمیم گرفتم یک بار شانسمو امتحان کنم. اما ما بچه های قانعی بودیم. میدونستم بابا درآمد محدودی داره و خریدن ویولن دیگه براش کار ساده ای نیست. پس سکوت کردم. اما هر روزی که میگذشت اشتیاق یادگرفتن ویولن توی وجودم بیشتر میشد. بالاخره یک روز دل را به دریا زدم و به بابا گفتم. او هم سکوت کرد و چیزی نگفت. چند روز بعد بود که بی مقدمه گفت: از ...... (یکی از اقوام که توی کار موسیقی بود) پرسیدم. گفت ویولن خیلی سخته. حالا بذار یه کم پول دستم بیاد برات یه سه تار میخرم. هم راحت تره. هم به استایل یه پزشک بهتر میخوره! توی دلم گفتم: و هم ارزون تره! گفتم: باشه و منتظر موندم. و هیچ وقت خبری از خریدن سه تار هم نشد. من هم دیگه روم نشد چیزی بگم.

بعد از فارغ التحصیلی و چند سال کار پزشکی یک بار دیگه تصمیم گرفتم تلاش خودمو بکنم. همچنان صدای ویولن را دوست داشتم اما واقع نگر هم بودم و میدونستم که دیگه توی این سن نمیشه یک ساز سخت را به این راحتی یاد گرفت. بخصوص که فرصت چندانی برای تمرین هم نداشتم. یک شب خونه یکی از اقوام درحال تماشای یک نوار ویدیوی VHS بودیم که یک نفر شروع به نواختن فلوت کرد. (اگه درست یادم مونده باشه توی کنسرت یانی در "آکروپولیس"). و من مبهوت صداش شدم. عالی بود و ظاهرا ساده. انگار فقط کافی بود فوت کنی و دست را روی سوراخهای فلوت بگذاری و برداری! یکی دو هفته بعد بود که توی یک نمایشگاه کتاب به کتاب "خودآموز نواختن فلوت دکمه دار" برخوردم و خریدمش. بعد از انجام قسمت دوم رفتم سراغ قسمت اول یعنی پیدا کردن این فلوت! رفتم دم یکی از مغازه های فروش وسایل موسیقی و فلوت دکمه دار را قیمت کردم. یادم نیست که قیمتش چقدر بود اما واقعا برام سنگین بود. یک روز آنی گفت: یادته ..... (پسرخاله ام) از این فلوتها داشت و مدتی تمرین میکرد و بعد ولش کرد؟ گفتم: راست میگی. چون دست دوم شده میشه ارزون تر خریدش. اصلا شاید بشه ازش فلوت را قرض گرفت. گوشیمو برداشتم و بهش پیام دادم. بعد از چند دقیقه نوشت: میدونی که من مدتی پیش زنمو طلاق دادم. فلوت را هم توی وسایل خودش برد و دیگه پس نداد!

مدتی بعد توی یک کتاب (یادم نیست همون کتاب خودآموز بود یا یک کتاب دیگه) معنی و مفهوم نت ها را دیدم و سعی کردم یادشون بگیرم: نت سفید و سیاه و یک لا چنگ و دولا چنگ و ..... وقتی مطمئن شدم یادشون گرفتم رفتم سراغ یکی از ساده ترین آهنگ های توی کتاب. روی نتها نگاه کردم و سعی کردم بدون نگاه کردن به اسم آهنگ حدس بزنم که چه آهنگیه. اولین نت را نگاه کردم. نت سفید یعنی چهار ثانیه. روی کدوم خطّه؟ یعنی صداش چی میشه؟ حالا نت بعدی ..... بعدی .... بعدی ..... و برای هرکدوم چندین ثانیه وقت صرف میشد. چند دقیقه بعد بود که با خودم فکر کردم اگه بخوام موقع نواختن برای هر نت این همه زمان صرف کنم که این دیگه نواختن نمیشه! چند روز دیگه هم سعی کردم این زمان را پایین تر بیارم اما نشد که نشد. پس نهایتا موسیقی هم رفت پیش موارد دیگه ای که بهشون علاقه داشتم اما نتونستم ادامه بدم. مواردی مثل نجوم که هر چقدر سعی کردم نتونستم اسم و جایگاه درست صورتهای فلکی را توی آسمون یاد بگیرم.

..... از این ماجراها مدتها بود که حرفی توی خونه زده نشده بود. پس حدود سه سال پیش وقتی عسل بی مقدمه ازم خواست توی کلاس موسیقی ثبت نامش کنم و ازش پرسیدم چه سازی را دوست داره و او هم گفت: ویولن اول جاخوردم و بعد با کمال میل این کار را کردم. کی میدونه؟ شاید اصلا ژن نواختن ویولن توی خانواده ما وجود داشته باشه و فقط باید شکوفا بشه! الان وقتی آنی اونو به آموزشگاه میبره و برمیگردونه و مثل همیشه میگه: استادش گفت این دختر پر از استعداده اما پیشرفت نمیکنه چون تمرینش خیلی کمه حرص میخورم. وقتی آهنگ جدیدی که یاد گرفته میزنه و وقتی میبینه نمیشه فورا میره سراغ یکی از دو آهنگی که خوب بلده (خونه مادربزرگه و Game of Thrones) حرص میخورم. (گرچه همونها را هم حرفه ای نمیزنه اما بهتر از سایر آهنگهاشه) البته مهارتش اون قدر هست که امسال موقع شروع مدرسه توی جشن اول سال تحصیلی نوازندگی کرده بود. اما به هرحال دلم نمیاد بهش ایراد بگیرم و امیدوارم دوباره اون قدر علاقه اش زیاد بشه که بیشتر از این تمرین کنه. راستی نگفته بودم که عسل کلاس ویولن میره. گفته بودم؟!

پ.ن. تا به حال فکر میکردم کلمه ویولن به صورت "ویلن" نوشته میشه. اما برای نوشتن این پست رفتم و سرچ کردم و بعد همه ویلن هایی که توی این پست نوشته بودم تصحیح کردم!

بعدنوشت: یک روز پیش از نوشتن این پست یک پیام خصوصی از فردی به نام شایلین شفیعی دریافت کردم که حاوی یک مطلب تاریخی بود و ظاهرا برای فردی به نام آریانا نوشته شده بود. نمیدونم چطور از این وبلاگ سردرآورده بود! به ایمیلی که توی پیام نوشته شده بود ایمیل زدم و جریانو گفتم اما امروز فهمیدم که آدرس ایمیل اشتباه بوده و ایمیلم برگشت خورده. لطفا اگر هرکدوم از این دونفر را می‌شناسید بهشون اطلاع بدید.